Tua Palavra

|Job 29:1| Hiob tak mówił dalej:

|Job 29:2| „Obym żył jak za dawnych lat, jak za dni, kiedy Bóg czuwał nade mną;

|Job 29:3| kiedy to Jego lampa świeciła nad moją głową, z Jego światłem chodziłem pośród ciemności;

|Job 29:4| kiedy byłem w latach jesieni, a Bóg darzył mój dom przyjaźnią;

|Job 29:5| gdy Wszechmocny był jeszcze ze mną i otaczała mnie młodzież;

|Job 29:6| kiedy kąpałem swoje nogi w mleku, a ze skały wypływały dla mnie strugi oliwy;

|Job 29:7| gdy wchodziłem przez bramę do miasta i na placu ustawiałem krzesło.

|Job 29:8| Młodzi, widząc mnie, ustępowali mi miejsca, a starcy wstawali.

|Job 29:9| Książęta przerywali mowy i rękę kładli na ustach.

₁₀

|Job 29:10| Dostojnicy ściszali głos, język przywierał im do podniebienia.